«Γιατί πιστεύουμε ότι είμαστε πιο σημαντικοί από όλα τα άλλα ζώα; Δεν υπάρχει καμία βάση για κάτι τέτοιο»
Σε μια νέα συνέντευξη με τον Samuel Goldsmith από το βρετανικό Good Food Podcast, ο κιθαρίστας των QUEEN, Brian May, μίλησε για τη βίγκαν διατροφή του. Αν και ο May αγωνιζόταν εδώ και χρόνια για την προστασία της άγριας ζωής, στην πραγματικότητα δεν έγινε βίγκαν παρά μόνο τον Ιανουάριο του 2020, όταν συμμετείχε στην πρωτοβουλία «Veganuary» ως πείραμα. Από την έναρξη της πανδημίας του κορονοϊού, ο May υποστηρίζει τον βιγκανισμό ως έναν τρόπο για τους ανθρώπους να ζουν σε μεγαλύτερη αρμονία με τον πλανήτη και τα οικοσυστήματά του.
Ο May δήλωσε μεταξύ άλλων: «Είμαι απολύτως αφοσιωμένος στην προσπάθεια να μειώσω τον πόνο των ζώων, γιατί πιστεύω ότι κάθε ζώο έχει σημασία — όχι μόνο τα είδη, όχι μόνο οι αριθμοί, αλλά κάθε πλάσμα ξεχωριστά έχει σημασία. Και πιθανότατα γνωρίζετε ότι έχουμε μια οργάνωση διάσωσης άγριων ζώων. Μόλις σώσαμε δύο βατράχια από τους υπονόμους που δεν μπορούσαν να βγουν, και αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά. Και η Άνν Μπρούμερ, που διευθύνει το κέντρο διάσωσης άγριων ζώων «Save Me», έχει σώσει κυριολεκτικά χιλιάδες ζώα όλα αυτά τα χρόνια που συνεργαζόμαστε, και αυτό με κάνει πολύ ευτυχισμένο. Και ό,τι μπορείτε να κάνετε. Και μιλάμε για άγρια ζώα — αλεπούδες και ασβούς, ελάφια, πάρα πολλά είδη πουλιών, σκαντζόχοιροι. Και το κάνουμε αυτό. Κάνουμε ενημερωτική δράση σε ενδιάμεσο επίπεδο προς τον κόσμο, προσπαθώντας να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους σχετικά με τα άγρια ζώα, τις ανάγκες τους και τον τρόπο με τον οποίο καταστρέφουμε τους βιότοπούς τους, κ.λπ. Και ασκούμε πίεση σε ανώτατο επίπεδο προς την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και τα Σώματα του Κοινοβουλίου, απλώς για να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τους νόμους που ενδεχομένως μπορούν να προστατεύσουν τα άγρια ζώα από την εκμετάλλευση και την κακοποίηση.»
Όταν ρωτήθηκε αν υπήρξε κάποια στιγμή που τον ώθησε να στραφεί στον βιγκανισμό ή αν ήταν πάντα λάτρης των ζώων, ο Μέι απάντησε: «Πάντα ήμουν λάτρης των ζώων, ναι. Υπάρχουν ορισμένες στιγμές στη ζωή σου — έτσι δεν είναι; Δεν ξέρω πώς το βλέπεις εσύ — που αλλάζουν τα συναισθήματά σου. Θυμάμαι ότι φοβόμουν τα πράγματα που βούιζαν, όπως τις μέλισσες, τις σφήκες και όλα τα παρόμοια. Και εκείνη την εποχή, η μαμά μου είχε ένα πράγμα που λεγόταν «FLIT gun», το οποίο υποθέτω ότι ήταν DDT [διχλωροδιφαινυλοτριχλωροαιθάνιο] σε δοχείο, και το πίεζες ξανά και ξανά και ξανά. Ήταν ένα σπρέι. Και θυμάμαι ότι στο ντουλάπι κάτω από τη σκάλα, ξαφνικά εμφανίστηκε αυτό το τεράστιο έντομο, το οποίο υποθέτω ότι ήταν… Δεν ξέρω αν ήταν σφήκα ή… Νομίζω ότι ήταν σφήκα, αλλά ήταν μεγάλη, και ένιωθα πραγματικά απειλούμενος από αυτήν. Ήμουν πολύ μικρός. Ήμουν μάλλον οκτώ ή εννιά χρονών, ή κάτι τέτοιο, και το σπρέι FLIT ήταν εκεί, οπότε το πήρα και άρχισα να το ρίχνω πάνω της, σαν να αμυνόμουν. Και την έβλεπα να βουίζει και να βουίζει και να πέφτει στο έδαφος και να βουίζει και να βουίζει και να βουίζει και να βουίζει και να βουίζει και να βουίζει. Και την έβλεπα να φαίνεται να υποφέρει, και αυτό με σκότωσε ψυχολογικά. Σκέφτηκα: «Εγώ το έκανα αυτό. Γιατί κατέστρεψα αυτό το ζώο;» Επειδή τη φοβόμουν. Αυτό μου έμεινε για πολύ καιρό, και δεν ξανά άγγιξα ποτέ κανένα από αυτά τα σπρέι. Υπάρχουν αρκετά περιστατικά, νομίζω, που με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι τα ζώα είναι ακριβώς όπως εμείς.»
Φωτογραφία: nationalgeographic.com