«Θέλω να είμαι στη σκηνή. Θέλω να παίζω. Παίζω ακόμα συνέχεια»
Σε μια νέα συνέντευξη με τον Matt Wardlaw του Ultimate Classic Rock, ο θρυλικός κιθαρίστας των DEEP PURPLE και των RAINBOW, Ritchie Blackmore, μίλησε για τα προβλήματα υγείας που οδήγησαν στην ακύρωση των τεσσάρων τελευταίων συναυλιών της περιοδείας έξι ημερομηνιών στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ από τους BLACKMORE‘S NIGHT, το ροκ συγκρότημα εμπνευσμένο από την Αναγέννηση που δημιούργησε μαζί με τη σύζυγό του Candice Night. Οι συναυλίες του περασμένου Νοεμβρίου στο Newton του Νιου Τζέρσεϊ, στο Wilmington του Ντελαγουέρ, στο Cohoes της Νέας Υόρκης και στο Tarrytown της Νέας Υόρκης ακυρώθηκαν «για ιατρικούς λόγους».
Ο 81χρονος Ritchie μίλησε στο Ultimate Classic Rock για τα προβλήματα υγείας του: «Ξύπνησα ένα πρωί ενώ ήμασταν σε περιοδεία και ένιωσα αυτό που ονομάζεται ίλιγγος. Δεν το συνιστώ σε κανέναν. Ήταν το χειρότερο πράγμα που έχω βιώσει ποτέ. Είχα καρδιακά προβλήματα, προβλήματα ουρικής αρθρίτιδας και πόνο, αλλά ο ίλιγγος είναι το χειρότερο πράγμα που έχω βιώσει ποτέ. Ζαλίζεσαι τόσο πολύ που φτάνεις στο σημείο να μην έχεις κανέναν έλεγχο πάνω σε κανένα μέρος του σώματός σου, και απλά πέφτεις κάτω, βασικά, και δεν μπορείς καν να σκεφτείς σωστά. Είναι σχεδόν σαν εγκεφαλικό, αλλά μπορείς να μιλήσεις και να καταλάβεις, κάτι που διαφέρει από το εγκεφαλικό, και το έπαθα αυτό σε ένα ξενοδοχείο. Με μετέφεραν στο τοπικό νοσοκομείο, όπου μου έδωσαν μια θεραπεία για τον ίλιγγο. Ονομάζεται κίνηση Epley [γνωστή και ως Ελιγμός Epley]. Πρέπει να κινείς το κεφάλι σου προς τα αριστερά και προς τα δεξιά και πρέπει να πάρεις αντιισταμινικά, είτε το πιστεύεις είτε όχι. Η λήψη αυτών των αντιισταμινικών είναι σαν να παίρνεις κάτι για τη ναυτία. Είναι σαν να έχεις ναυτία όταν είσαι στη θάλασσα. Ήταν σαν να βρισκόμουν σε ένα ψαροκάικο στη θάλασσα, μέσα στη χειρότερη καταιγίδα που μπορείς να φανταστείς. Έπρεπε να κρατηθώ από ό,τι έβρισκα μπροστά μου, όπως μια καρέκλα, για να μην πέσω. Τρόμαξα πάρα πολύ.
Ο Ρίτσι συνέχισε: «Έτσι, ακυρώσαμε την περιοδεία μετά από αυτό, γυρίσαμε σπίτι και δύο μέρες αργότερα με ξαναχτύπησε, και δεν είναι κάτι που θα συνιστούσα σε κανέναν να βιώσει. Γιατί πάντα πίστευα ότι όταν οι άνθρωποι μιλάνε για ίλιγγο, εννοούν απλώς ότι νιώθουν μια μικρή ζάλη. Αλλά δεν είναι αυτό. Νιώθεις ότι ολόκληρος ο κόσμος σου καταρρέει εκείνη τη στιγμή. Τώρα, κάθε μέρα κοιτάζω αριστερά και δεξιά και τεντώνω το λαιμό μου, γιατί από εκεί προέρχεται όλο αυτό. Αλλά είναι λίγο μυστήριο».
Όσον αφορά την πιθανότητα να ξαναπαίξει ζωντανά, ο Blackmore είπε: «Έχω διαπιστώσει ότι στην ηλικία μου, στα 150 μου, ξέρεις, είναι καιρός να μειώσω κάπως τις περιοδείες. Δεν μου αρέσει πια να ταξιδεύω. Μου αρέσει να παίζω για οποιονδήποτε σε οποιαδήποτε σκηνή, αλλά για να φτάσω εκεί, μερικές φορές το ταξίδι με αρρωσταίνει.
«Όταν ήμουν παιδί και πήγαινα με τη μητέρα μου με το Royal Blue στο Μπρίστολ της Αγγλίας, όπου ζούσαν οι περισσότεροι συγγενείς μας, πάντα έκανα εμετό», εξήγησε. «Ήμουν εννιά ή δέκα χρονών και ίσως αυτό με έκανε να αναπτύξω φοβία για τα ταξίδια. Τώρα φαίνεται ότι έχω μια φοβία σχεδόν, για το να ταξιδεύω πολύ μακριά, να αφήνω την άνεση του σπιτιού μου. Είναι μια πολύ περίεργη πάθηση. Και έτσι, κατά συνέπεια, θέλω να κάνω τις επόμενες συναυλίες μας. Θέλω να είμαι στη σκηνή. Θέλω να παίζω. Παίζω ακόμα συνέχεια, αλλά θέλω να παίζω σε ακτίνα, ας πούμε, 30 ή 40 μιλίων στο νησί. Ζούμε στο Λονγκ Άιλαντ και δεν θέλω να πάω εκατοντάδες μίλια μακριά. Γιατί αυτό φαίνεται να διαταράσσει την ισορροπία μου. Είναι αστείο, είχα ξεχάσει πώς αντιδρούσα όταν ήμουν παιδί, όταν ήμουν εννιά και δέκα ετών, πώς πάντα έκανα εμετό όταν ταξίδευα. Εκεί λοιπόν βρίσκεται το μυστήριο, αλλά ξέρω ότι μου αρέσει να είμαι στο σπίτι. Οπότε αυτό που προσπαθώ να κάνω τώρα είναι να κλείνω ημερομηνίες που είναι πιο κοντά στο σπίτι.»
Φωτογραφία: metalheadzone.com